Zoeken naar het midden

Hij vraagt er zelf om, zegt een collega tijdens de verplichte bespreking Zorg & Dwang. Boos schreeuwt hij lelijke woorden en smeekt zijn begeleider de deur op slot te draaien. Alsof hij dat écht wil. Maar schijn bedriegt, legt mijn collega uit: achter die smeekbede gaat geen wens om opsluiting schuil, maar een noodkreet om nabijheid. Juist dán moeten we dus bij hem zijn en laten zien dat er leven is buiten zijn kamer.

Ik bespreek het met Arjan (docent Social Work). Hij herkent dit uit zijn werk als casemanager complexe casuïstiek in de gehandicaptenzorg. Steeds vaker wordt er geluisterd naar wat de cliënt zegt, en naar wat de wet voorschrijft. Maar te weinig naar wat de cliënt werkelijk nodig heeft. Wat kan iemand aan? Wat heeft iemand nodig? Het is balanceren op een dunne lijn: tussen keuzevrijheid en richting geven, tussen laten gaan en begrenzen.

Balanceren dus: tussen dwingend, bijna patriarchaal hulpverlenen en affectieve verwaarlozing. Steeds opnieuw zoeken naar het midden, naar menselijkheid.

Ik struikel over de woorden, voel de spanning van dat balanceren, en nodig je van harte uit op ons werkplaatsevent Bemoei je met je eige op 8 oktober.