Januari 2026 - Column Betty

“Het moet niet zo zijn dat de één met een tia in het ziekenhuis ligt en de ander er met een gebroken been naast zit en jullie moeten werken aan 3 maanden achterstallig relatie-conflict onderhoud…”.

Dit zei ik tegen mijn ouders (85 en 83 jaar oud) eind 2025. Ik zei het tegen hen tijdens hun proces van verhuizen. Een verhuizing van mijn ouderlijk huis. De eengezinswoning waar ze 55 jaar hebben gewoond, naar een appartement. Ik zei het over het feit dat ze zélf eigenlijk alles wilden gaan doen. Zelf verven en behangen. Ik zei het over het feit dat de boekenkast al ingepakt was 3 maanden vóór de eigenlijke verhuisdatum. Ik zei het omdat ik niet meer wist hoe ik dichtbij zou kunnen komen in een proces waarin ze weinig hulp inriepen van ons. Ik zei het omdat ik bang was dat het ze te veel zou worden.

Ik zei het omdat… Ja – ik had veel redenen. Veel logische redenen. Veel begrijpelijke redenen. Vanuit een goed en bezorgd hart. En ik kwam er niet verder mee. Niet bij mijn ouders en ook niet bij mijzelf. Totdat ik tot omdenken probeerde te komen door mijzelf wat te bevragen op wat zich hier nu voor deed.

Wie zijn deze mensen? En wie ben ik? Hoe kijk ik naar hen en hoe kijk ik naar mijzelf? En waarom zou het kijken en zien veranderen ‘alleen’ omdat ze ouder geworden zijn en er nu een megaproject ligt? Zijn zij en ik niet gewoon dezelfde mensen? Kijk ik naar het project of kijk ik naar mijn ouders?

En zo kon ik zien dat deze mensen niet alleen of vooral de (nu) oude mensen zijn. Dit is nog steeds ‘team Ton & Annie’. Het team wat altíjd samen heeft behangen. Ze konden dat als de beste en konden met elke behangmode mee. Van grote roze bloemen (‘mam, het lijkt hier wel een bordeel…’) tot het bakstenenpatroon wat ik toch zo graag op mijn kamer wilde als tiener. Zij waren het ook die ons als kinderen, 14 dagen voordat het nieuwe behang erop kwam, aanmoedigden het oude behang met al onze stiften en fantasie te lijf te gaan! Kijk eens wat een geweldig stel!

Dit zijn nog steeds mijn ouders wie ik het gun dat ze gaan voor eigenheid, regie, zelfstandigheid en kwaliteit in verbondenheid. Alles doen wat je wilt doen. Alles doen wat je kunt doen. Niet vooraf bang worden maar rustig doorgaan tot het tegendeel blijkt. En ik ben nog steeds gewoon hun dochter waarvan ze het gezellig vinden als ik kom. Dus ik ga op bezoek. Ik ga voor de gezelligheid en doe ondertussen een paar hand-en-span diensten. En ik vertel ze hoe trots ik op ze ben dat ze zelfs dit nieuwe behang met enorme palmbladeren er zo strak op hebben gekregen in hun nieuwe slaapkamer in hun nieuwe appartement. Zo zie je maar…